Άδραξε την ημέρα

2013-10-26 16:38

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε στη σελίδα μας η παρουσίαση του βιβλίου του Πάουλο Κοέλιο  «Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα και έκλαψα». Το προσέγγισα, όπως μου είπε ένας φίλος, πιο ευαίσθητα, πιο συναισθηματικά και ότι άφηνα απέξω ένα πολύ σοβαρό ζήτημα που έθιγε το «άδραξε την ημέρα». Έτσι, λοιπόν, μου γεννήθηκε η επιθυμία να αναλύσω την προτροπή αυτή και να φανεί και αυτή η πτυχή στο βιβλίο του Κοέλιο. Το παρόν , η στιγμή έχει μια δύναμη μαγική που παρουσιάζει πολλές ευκαιρίες, πολλές προκλήσεις. Όποια προσπάθεια κάνουμε να υπερκεράσουμε το παρόν, να το υποβαθμίσουμε σε σχέση με το μέλλον είναι ένας ανούσιος προγραμματισμός που μας καθηλώνει σε συμβατικότητες, σε τύπους από τους οποίους  χάνεται ο αυθορμητισμός μας, τα συναισθήματα μας, μας αποστεγνώνει ψυχικά και μας γεμίζει φόβους, ανασφάλεια και άγχος. Αν απαλλαγούμε από όλα αυτά βαθαίνουμε περισσότερο σε συναισθήματα, γινόμαστε πιο πολύ «ο εαυτός μας», γιατί θέλουμε να ζήσουμε την κάθε στιγμή που έχει μια δύναμη μαγική. Σύμφωνα με την προτροπή του Κοέλιο, όταν παρουσιαστεί  η ευκαιρία αξίζει τον κόπο να δώσουμε τα περιθώρια στο «είναι» μας να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει και επιθυμεί. Τότε μόνο απελευθερωνόμαστε και ζούμε το θαύμα της ύπαρξης μας, μιας ύπαρξης που, αν δεν αδράξει την ημέρα, χάνει την δυναμογόνο πνοή του έρωτα, της πρώτης αγάπης και υπομένει παθητικά την εξάρτηση της σε ρόλους καθορισμένους από τα πριν,  σε δρόμους κλειστούς, άχρωμους, τυπικούς, συμβατικούς, χωρίς μονοπάτια, σε αδιέξοδα που γεννά η συνήθεια και η επανάληψη, όπως ήταν η  ζωή της Πιλάρ πριν ξανασυναντηθεί με Εκείνον.  Δανείζομαι τα λόγια Εκείνου του πρώτου εφηβικού έρωτα της Πιλάρ: «Πρέπει να ρισκάρουμε, έλεγε. Δεν κατανοούμε πραγματικά το θαύμα της ζωής αν δεν αφήσουμε να συμβεί το απρόσμενο».  

—————

Πίσω