Αυτοεξευτελισμός ενός πολιτισμού

2013-11-19 23:44

 

Άραγε για ποιες αξίες να μιλήσουμε, για ποιες αρχές, για ποιους θεσμούς, όταν στην πράξη ο ίδιος ο σημερινός πολιτισμός τις καταστρατηγεί, τις ποδοπατά, τις ευτελίζει;

Είναι σαφώς η δυναμική του τέτοιας έκτασης που είναι αναμενόμενο ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, οι καιροί και οι περιστάσεις θα διαμορφωθούν ανάλογα αλλά έτσι; Απάνθρωπα και βίαια; Η προσαρμογή στις νέες πολιτισμικές συνθήκες δεν αφήνει κανένα περιθώριο ανθρωπισμού να ανθίσει. Γίνεται στυγνά, μεμονωμένα και άκομψα. Η παράνοια είναι ότι το πνεύμα πρέπει να τις οικειωθεί αυτές τις αλλοτριωμένες μορφές του σύγχρονου κόσμου και να τις ακολουθήσει. Δεν μπορεί ή καλύτερα δεν του αφήνουν περιθώρια να κινηθεί διαφορετικά. Η πολιτισμική κρίση είναι ταυτόχρονα και συστημική. Το κοινωνικό σύστημα «χωλαίνει» ,ας μου επιτραπεί η λέξη, και συμπαρασύρει θεσμούς, αρχές, αξίες ακόμη και τον πολιτισμό της καθημερινότητας που τόσο επίμονα και τεχνηέντως υπέσκαψε το νέο πολιτισμικό μοντέλο. Χρειαζόμαστε  πνευματικούς ταγούς που θα γίνουν «μπροστάρηδες» νέων διεκδικήσεων, νέων αρχών στη θέση αυτών που τσαλαπατήθηκαν. Οι τεχνολογικές εξελίξεις είναι τόσο αλματώδεις που απαιτούν ανανέωση εκ βάθρων, όχι όμως υπολογιστικά και μαθηματικά αλλά λαμβάνοντας υπόψη τον ανθρώπινο παράγοντα, που έχει και πνευματικές και συναισθηματικές και υλικές ανάγκες. Αν ο πολιτισμός δεν λάβει ως δεδομένο, ως αναγκαίο όρο τον άνθρωπο τότε οι αριθμοί και τα μαθηματικά είναι αδύνατο να αποδώσουν και να δημιουργήσουν νέα πολιτισμικά δεδομένα. Αυτοεξευτελίζοντας τον πολιτισμό μας προκαλούμε το μέλλον μας δυσοίωνα και τραγικά. Δεν θέλω να φανώ απαισιόδοξη αλλά είναι καιρός να έρθει το νέο, το διαφορετικό μέσα από τη νέα γενιά που έχει και πνεύμα και δυναμική παρουσία και όραμα για την απαρχή ενός νέου πολιτισμικού πλαισίου της κοινωνίας μας.

Χρύσα Αλεξανδρή.

—————

Πίσω