Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ

2013-10-11 18:39

Ο IRVIN D. YALOM θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής και είναι καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ των ΗΠΑ. Έγραψε τρία μυθιστορήματα: Όταν έκλαψε ο Νίτσε, Στο ντιβάνι και η θεραπεία του Σοπενάουερ. Εκτός από τα μυθιστορήματα έγραψε και συλλογές διηγημάτων. Τόσο τα μυθιστορήματα του όσο και τα διηγήματα του αποτελούν ιστορίες ψυχοθεραπείας που ο ίδιος τα θεωρεί προέκταση του διδακτικού του έργου.

Η Θεραπεία του Σοπενάουερ: Ο ψυχοθεραπευτής Τζούλιους Χέρτσφελντ ( Ίρβιν Γιάλομ) πληροφορείται ότι πρόκειται να πεθάνει γιατί έχει καρκίνο και ότι ο καλύτερος τρόπος να περάσει την τελευταία περίοδο της ζωής του είναι να συνεχίσει το έργο του. Η συνάντηση του με έναν παλιό ασθενή, τον Φίλιπ Σλέιτ, με σεξουαλική εμμονή ο οποίος αυτοθεραπεύεται με τη μελέτη της φιλοσοφίας του Σοπενάουερ παίζει καθοριστικό ρόλο στην ιστορία. Ο Τζούλιους καταφέρνει να εντάξει τον απόμακρο Φίλιπ ,που ακολουθεί ως πρότυπο ζωής τον΄Αρθουρ Σοπενάουερ, μέσα στην ομάδα ψυχοθεραπείας και περιγράφει πολύ παραστατικά τις σχέσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στα μέλη της ομάδας, τα προβλήματα τους στις σχέσεις τους με τους άλλους αλλά παράλληλα αναδεικνύεται μέσα από όλη αυτή τη σύγρουση χαρακτήρων ότι ο αγωνιώδης φόβος του ανθρώπου για τον θα νάτο είναι ο κυριότερος όλων. Ποια στάση πρέπει να κρατά ο άνθρωπος απέναντι στον θάνατο; Ο Γιάλομ αφήνει τον αναγνώστη να συμπεράνει ποια στάση προκρίνει και το καταφέρνει μέσα από μια απολαυστική διαδικασία γραφής και μέσα από πολύ ζωντανούς ανθρώπινους χαρακτήρες που παλεύουν να κατανοήσουν τα συναισθήματα τους απέναντι σε υπαρκτά ζητήματα όπως του σεξουαλικού καταναγκασμού, της εικόνας που μας ενδιαφέρει να σχηματίζουν οι άλλοι για μας, η έλλειψη αυτοεκτίμησης και φυσικά ο φόβος για τον θάνατο.

Εκ βαθέων: Ανάμεσα στα κεφάλαια του μυθιστορήματος παρεμβάλλονται κεφάλαια με τη ζωή και το έργο του Άρθουρ Σοπενάουερ που είναι πολύ διαφωτιστικά για τη ζωή και το έργο του μεγάλου φιλοσόφου. Στην αρχή κάθε κεφαλαίου παρατίθεται η άποψη του Σοπενάουερ για τα θεμελιώδη ζητήματα της ανθρώπινης ζωής. Παραθέτω ως παράδειγμα δύο από αυτά που αξίζει τον προβληματισμό μας: «Όταν, στο τέλος της ζωής τους, οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν προς πίσω, ανακαλύπτουν ότι έζησαν όλη τους τη ζωή εν αναμονή. Με έκπληξη θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτό που άφησαν να τους διαφύγει χωρίς να το εκτιμήσουν και να το απολαύσουν δεν ήταν άλλο απ’ τη ζωή τους. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος, ξεγελασμένος από την ελπίδα, χορεύει προς την αγκαλιά του θανάτου» ή «Τίποτα πιο σίγουρο δεν υπάρχει για να φτιάξεις τη διάθεση του άλλου, απ’το να του μιλήσεις για κάποιο κακό που σου συνέβη τελευταία ή να του αποκαλύψεις κάποια προσωπική σου αδυναμία». Η αίσθηση που μπορεί να αποκομίσει ο αναγνώστης επιδέχεται πολλές προεκτάσεις καθώς συμπλέκεται με θαυμαστό τρόπο η φιλοσοφία με την ψυχοθραπεία μέσα σε ένα λογοτεχνικό κείμενο που καταλήγει να είναι πολύ διδακτικό και «λυτρωτικό» για τον κάθε άνθρωπο. Καλή ανάγνωση…

Χρύσα Αλεξανδρή

 

—————

Πίσω